Als het systeem faalt

Soms voelt het alsof je als ouder vecht tegen golven die maar blijven komen. Je probeert je kind overeind te houden in een systeem dat eigenlijk zou moeten dragen, maar waar je steeds verder in wegzakt.
Deze week schrijf ik over een gesprek dat me raakte – een moment waarop ik voelde hoe machteloos je je kunt voelen als het systeem niet werkt.

Als ik op mijn scherm kijk, zie ik mijn man in de ene hoek: een ankerpunt.
In het andere scherm de twee mentoren van de woongroep van mijn zoon.
Wekelijks hebben we een overleg over hem. Hij is nu tien weken op deze woongroep, en het gaat niet goed.

‘Het gaat nog helemaal niet goed met hem. We maken ons grote zorgen. De dagbesteding is gisteren ook niet gelukt, en het hele weekend was hij verdrietig en gestrest bij het idee dat hij terug moest. We zijn bang dat het niet gaat veranderen. Hij voelt zich bij jullie eenzaam, onprettig en naar.’

Ik slik de brok in mijn keel weg. Mijn vingers klemmen om het theekopje, op zoek naar een beetje warmte.
Aan de andere kant van het scherm: wat gehum, wat geknik… verder stilte.

‘Of hebben jullie nog ideeën of oplossingen?’ vraag ik.

‘Nee, we zouden het niet weten. We hebben al veel maatwerk toegepast en gekeken naar de mogelijkheden die binnen ons bereik liggen. Meer dan dit kunnen we niet bieden.’

Maatwerk, denk ik. Wat bedoelen ze daar eigenlijk mee?
In mijn hoofd ga ik na wat ze aan bijzonderheden doen voor onze zoon. Ik kan niets bedenken, maar ik slik de vraag in. Mijn schouders staan stijf, de knoop in mijn maag trekt strakker aan.

Ik denk terug aan het gesprek van die ochtend met mijn zoon.

Ik vroeg hem of het misschien fijner voor hem zou zijn om weer naar huis te komen.
‘Heb ik het dan wel genoeg geprobeerd?’ vroeg hij zacht.
‘Heb ik wel voldoende mijn best gedaan?’

De knoop trekt verder samen.
Als het systeem faalt: scholen, zorginstellingen, therapeuten, begeleiders, dan ligt het niet aan hem.
Hij heeft wél zijn best gedaan.

Ik word verdrietig als ik zie hoe hij zichzelf de schuld geeft. Terwijl aan de andere kant van het scherm zo makkelijk gezegd wordt: meer kunnen we niet doen.

Hij had geen keus. Hij kwam in de overlevingsstand.
Wij, zijn ouders, de organisatie, hadden ervoor moeten zorgen dat hij veilig was.
Dat de stapjes klein genoeg waren, dat hij vertrouwen kon opbouwen, succeservaringen kon opdoen.
Wij hadden dingen anders moeten doen, niet hij.

Ik kijk weer naar het scherm. Het heeft geen zin meer.
Ze begrijpen het niet, ze horen ons niet.
Ik kan beter mijn energie bewaren om mijn zoon op te vangen na deze teleurstelling.
En mezelf weer bij elkaar rapen om verder te gaan.
Weer alleen verder…

Wat als we als ouders niet steeds hoeven vechten tegen een systeem dat niet past?
Wat als we in plaats daarvan zouden mogen bouwen aan vertrouwen, veiligheid en kleine stapjes die wél werken?
Wat als we niet telkens hoeven bewijzen dat we genoeg doen, maar samen mogen zoeken naar wat echt helpt?

Die vragen spoken nog lang door mijn hoofd.
Op dat moment kon ik het nog niet zien, maar juist in dit gevoel van falen lag het begin van iets nieuws.

Het gevoel van falen, machteloosheid en verdriet is iets wat veel ouders herkennen. Toch zit er ergens, diep vanbinnen, ook een vonkje hoop.

In mijn volgende blog vertel ik hoe ik dat vonkje weer vind hoe ik stap voor stap opnieuw richting en perspectief ontdek, samen met mijn zoon.



➡️ Lees morgen: Blog 2 Hoe verder na het falende systeem