Trots en verdriet strijden om een winnaar

'Ik ben trots en verdrietig tegelijkertijd. Ik weet niet welke van die twee moet winnen.'

Mijn zoon en ik lezen samen een artikel. Balans vraagt aandacht voor thuiszitters en ons verhaal staat erin. Het verhaal van vastlopen in de zorg en het onderwijs. Van een zoektocht die hem soms wanhopig maakte, tot het punt dat hij de wil om te leven verloor. Van de machteloosheid die ik als moeder voelde. 

We lezen het met een glimlach. En met tranen op ons gezicht. 

Dan kijk ik naar Yori, de hulphond van onze hulphond. En ik denk: als dit allemaal anders was gelopen, was Yori er dan geweest? Had ik dit boek geschreven? Dat zijn de pareltjes, niet als troost, niet als rechtvaardiging. Maar als bewijs dat zelfs op de donkerste wegen licht verstopt zit. Onzichtbaar, totdat je het ziet. 

Ik gun hem nog steeds een makkelijker verhaal.
Maar ik koester de pareltjes in het onze. 

Het verdriet om wat er is. De trots om wat er, ondanks alles, wel is.