Vlaggen uit

‘Het liefst ga ik even niet naar buiten. Dan hoef ik ze ook niet te zien.’

Morgen zijn de examenuitslagen. De vlaggen hangen uit. Het is feest. Ze zijn geslaagd.

Alle kinderen moeten naar school. Je moet je diploma halen, anders hoor je er niet bij.

Maar onze zoon heeft jaren geknokt. Hij wilde naar school. Wilde 'normaal' zijn. Erbij horen. Hij heeft zo hard geknokt dat hij diep in de put kwam te zitten. Zo diep dat hij niet meer wilde leven.

Voor veel kinderen en jongeren loopt het pad anders. School past niet. De weg ernaartoe geeft stress, frustratie, spanning. Ze gaan eraan onderdoor.

Voor onze zoon zijn wij een ander pad gaan lopen. We maakten zijn eigen Shoto Todoroki-plan, en daarna zijn Hunger Games-plan. Zijn eigen arena van het leven, met opdrachten en uitdagingen: vrijwilligerswerk, reizen met het OV, online afspreken met vrienden. Hij heeft nieuwe dingen geleerd. Weer stukjes plezier en perspectief teruggekregen. Hij blijft hard werken, samen zoeken naar wat wél kan.

En hij is goed zoals hij is. Daar zijn we trots op.

Voor alle mensen die hun eigen pad lopen, die uitdagingen hebben en die niet in het standaard passen: wij hangen de vlag uit. We zijn trots op jullie.

Jullie zijn stuk voor stuk kanjers. 🎉