Kleine successen zichtbaar maken

‘Ik kan toch niets.’ 

Hij zegt het bijna automatisch, voordat hij iets geprobeerd heeft. Je hangt samen een kaart met acties op de koelkast. Je legt uit, vraagt wat hij ervan vindt. Hij haalt zijn schouders op. ‘Ja, prima.’ Geen blik van interesse, geen vraag terug. Je twijfelt of dit hem wel bereikt. 

We denken dat hij niet gemotiveerd is. Dat het hem niet interesseert, dat de kaart net zo goed weg kan. 

Maar een paar dagen later, tussen neus en lippen door, zegt hij: ‘Ohja, ik heb ook een uur gelezen, dus deze heb ik ook gehaald.’ Hij wijst naar de kaart. ‘En ik heb met mijn hond geknuffeld, dus eigenlijk heb ik er al twee gedaan.’ Een kleine glimlach breekt door. 

Hij keek dus wél. Hij hield het bij, ook al liet hij dat in het moment zelf niet zien. 

Bij te veel faalervaringen wordt "niet proberen" veiliger dan "misschien mislukken." Motivatie ontbreekt niet, het vertrouwen dat het de moeite waard is om te laten zien, dat wel. 

Zichtbaar maken wat gelukt is, werkt harder dan uitleggen wat de bedoeling is. Een pot die langzaam vult met kleine regenboogvlaggetjes, één voor elk klein succes, laat zonder woorden zien: er gebeurt iets, en het stapelt zich op. 

Voeg bij het volgende succesje, hoe klein ook, een vlaggetje toe aan de pot, zonder er iets van te zeggen. Laat de pot het gesprek voeren. 

Vertrouwen groeit niet door uitleg, maar door wat je met eigen ogen ziet groeien.