Ruimte voor jezelf, even stilstaan

Dinsdag schrijversdag: Ruimte voor jezelf

Als moeder van een zorgintensief kind én als vrouw met autisme, merk ik hoe snel ik mezelf kwijtraak in alles wat dagelijks van me vraagt. Het zorgen, regelen, schakelen, uitleggen. Ik schrijf over het begeleiden van mijn kind dat worstelde met school, angst en overprikkeling. De eindeloze wachttijden in de ggz. Het gevoel dat de wereld niet altijd begrijpt hoe zwaar het is.

En ergens tussendoor probeer ik ook nog ruimte te bewaren voor mijzelf…

maar die ruimte raakt vaak ondergesneeuwd.

Langzaam ben ik gaan zien dat ruimte voor jezelf niet altijd groots of uitgebreid hoeft te zijn. Soms begint het gewoon met even stilstaan één adem, één moment waarop je bewust voelt: ik ben er ook nog.

Wat ik dan voel

Op die momenten herken ik steeds dezelfde signalen
• geen energie meer hebben
• het gevoel dat je nergens echt landt
• gedachten die blijven malen
• jezelf kwijtraken in de zorg voor een ander
• steeds minder ruimte voelen voor wat jou voedt

Dat zijn precies de momenten waarop schrijven mij helpt, maar juist dan is het zo lastig om te beginnen.

Wat als het wel lukt om te beginnen?

Wat als je een vorm vindt die wél werkt?
Wat als je even uit de drukte kunt stappen, en weer kunt voelen wat er in jou leeft?
 

Afgelopen weekend werd ik daar opnieuw aan herinnerd tijdens een schrijfworskhop.
De inspiratie-oefeningen, de speelse opdrachten en zelfs de poëziewandeling hielpen me om uit mijn hoofd te zakken. Geen druk, geen perfect verhaal, geen groot doel. Gewoon beginnen en daarvoor even stilstaan.

En op zondag zat ik bij MamaVita; herkenning, verbinding, een warm bad.
Dit zijn de momenten waar je vanzelf een beetje oplaadt.

Dinsdag is voor mij schrijversdag.

Daarom heb ik een bewuste keuze gemaakt: dinsdag is schrijversdag.

Ruimte maken voor mezelf, zodat ik woorden kan geven aan wat er speelt.

Aan de pijn, de worsteling, de liefde, de kleine lichtpuntjes. Aan de avonturen die wél kunnen: onze wandelingen, de kanotrips in Zweden, onze reizen en ons steeds terugkerende onderzoek naar wat werkt voor ons gezin.

Schrijven helpt mij om energie terug te vinden.
Om mijn eigen stem te blijven horen.
Om mezelf niet te verliezen in alles wat er van me gevraagd wordt.

Het zijn die kleine momenten die me eraan herinneren hoe belangrijk het is, juist als moeder van een zorgintensief kind, om steeds opnieuw te vragen: Waar zit mijn ruimte? En ontdek ik dit: ruimte voor jezelf begint met even stilstaan. Even voelen wat er nodig is.

En jij?



Wat geeft jou energie?
Hoe maak jij ruimte voor jezelf, misschien maar vijf minuten, midden in alles waar jij doorheen gaat?

"Even stilstaan..., een hele vooruitgang."