Waarom ik ben gaan schrijven?

Als moeder voelde ik me vaak eenzaam in de zoektocht naar passende zorg en onderwijs voor mijn kind. Ik voelde me niet gehoord en niet begrepen. Er waren maar weinig mensen die echt zagen wat wij doormaakten en hoe dat voor mij voelde.  Terwijl ik als moeder keihard probeerde te begrijpen wat mijn kind nodig had, leek de buitenwereld vooral te kijken naar regels, hokjes en protocollen. 

Die eenzaamheid maakte dat ik aan mezelf ging twijfelen:
Doe ik het wel goed?
Zie ik het wel goed?
Maak ik het te groot? 

Ondertussen zag ik overal om me heen positieve verhalen en perfecte plaatjes, wat me alleen maar onzekerder maakte. 

Schrijven werd mijn manier om grip te krijgen. Om woorden te geven aan wat er gebeurde en aan hoe het voor mij voelde. Door te schrijven zag ik pas hoeveel er was gebeurd. Hoe zwaar het echt was geweest.

Maar ook hoeveel liefde, humor en veerkracht er in ons gezin zat. Door die momenten op te schrijven, zette ik er als het ware een lampje op. Dat maakte het leven niet ineens makkelijk, maar wel draaglijker. 

Met dit boek hoop ik een steun te zijn voor andere ouders en mensen die met autisme te maken hebben. Dat zij zich minder alleen en eenzaam voelen. Dat ze mogen vertrouwen op zichzelf. Dat ze weten dat het soms zo zwaar is dat overleven het enige is wat lukt en dat dat oké is. 

Maar ik wil ook laten zien dat er, zelfs in die fases, kleine sprankels kunnen zijn. Een fijn teammoment met je partner. Een mooi gesprek. Een klein stapje dat lukt. Momenten die je even laten ademhalen. 

Ik kon dit boek schrijven omdat ik schrijf vanuit drie perspectieven die samenkomen:
als moeder,
als professional,
en als vrouw met autisme. 

Ik schrijf om te verbinden.
Om het onzichtbare zichtbaar te maken.
En omdat ik geloof dat verhalen ervoor zorgen dat we elkaar minder alleen laten voelen.