Wanneer luisteren alles zegt

Ik luister naar het verhaal van Margreet. Terwijl ze vertelt, voel ik mijn lijf reageren.

Kippenvel trekt langzaam over mijn armen. Ik houd mijn theekopje wat steviger vast

om de warmte door te laten trekken.

Ze vertelt hoe ze het al vroeg voelde bij haar kind. Hoe oogcontact, nabijheid en signalen anders waren. Maar niemand die haar zorgen deelde. Niet het consultatiebureau, niet de huisarts. “Gewoon een alert jongetje.”

‘Ik heb mijn zorgen opzijgeschoven. Het zal wel aan mij liggen. Met buikpijn bracht ik hem naar school, met een zorgvuldig samengestelde gebruiksaanwijzing.

Na die eerste schooldag herkende ik hem niet meer, daar ben ik ergens mijn kind kwijtgeraakt. Alsof hij een schild had gebouwd om het vol te houden in de buitenwereld.’

Ik zie haar van opzij. Ze vertelt haar verhaal strak, bijna afstandelijk. Alsof het over iemand anders gaat. Dat herken ik. Het is een manier om te kunnen delen zonder te breken. Een schild, ook bij de ouder.

Haar verhaal gaat verder. Zorgen worden niet erkend. De oorzaak ligt bij de ouders. Tot er uiteindelijk na veel faalervaringen wel hulp komt, wel erkenning, wel een diagnose. Maar dan is er al zoveel gebeurd. Ook dit gezin draagt trauma.

Ze gaat verder ‘mijn zelfvertrouwen was aan diggelen getrapt, er was steeds gezegd, je doet het niet goed, het moet anders. Ik was mezelf kwijt.’

Dit is wat langdurige stress doet.
Dit is wat niet gehoord worden doet.

Met mijn keel dichtgesnoerd luister ik naar haar. Helaas zo ontzettend herkenbaar.

En dit is precies waarom ik mijn toolbox Van stress naar plezier ontwikkelde. Omdat stress niet ontstaat door onwil, maar door langdurige overbelasting en gebrek aan erkenning. Met de toolbox wil ik ouders en professionals handvatten geven om weer overzicht te krijgen, om stap voor stap een plan te maken en opnieuw perspectief te ervaren. Niet alleen erkenning, maar ook richting: zo kunnen we het samen aanpakken.

Ouders hebben niet nóg meer losse tips nodig. Ze hebben rust nodig, vertrouwen en het gevoel dat ze het niet alleen hoeven te dragen. Van daaruit kan er weer beweging ontstaan. Kleine stappen. Kleine sprankels. Niet omdat het ineens makkelijk wordt, maar omdat er weer houvast is.



Dit is ook waarom ik ben gaan schrijven,

Door verhalen te delen, ontstaat (h)erkenning en houvast. Je doet het zo goed als je kan en voelen we ons misschien iets minder alleen.