Een schrijfweek op Tenerife

 De motor loeit als ik het gaspedaal van mijn fel rode fiatpanda tot de bodem indruk. Voor mij kronkelt de weg verder omhoog. De auto kruipt langzaam verder. Ik zit rechtop in mijn stoel, mijn knokkels wit van het stuur omklemmen.

Waarom doe ik dit ook al weer? Vind ik dit leuk?

Mijn wangen worden steeds warmer en warmer, mijn hart bonkt te snel.

Als ik eindelijk op een bankje zit in het groene park tussen de palmbomen en de gele bloempjes in het gras, voel ik mijn schouders zakken. De vogeltjes tjilpen luid, een geruststellend geroezemoes van stemmen in de verte. Mijn schrift ligt op schoot, klaar om met mijn eerste avonturen gevuld te worden.

Naast mij zit een gezin, de vrouw heeft een pluizig schoothondje. Het beestje is spierwit en heeft een lichtbruine streep op het puntje van zijn oor lopen. Net zo onvolmaakt als het leven. Zo voel ik me op dit moment ook. Ik wil graag voldoen aan dat perfecte witte plaatje, maar er loopt altijd iets anders dan verwacht, dan gehoopt. Een streep door verwachtingen, door perfecte beelden.

Het hondje heeft een neusje in een hartvorm en met zijn ogen blijft hij zijn baasje volgen. Zijn maatje, zijn veilige anker.

Die mis ik nu, mijn maatje, nu ik zo alleen op reis ben. Dat maakt me onrustig. Normaal regelt Luuk alle moeilijke dingen, hij rijd, hij maakt keuzes. Nu komt het op mezelf aan.

Ik sluit even mijn ogen, de zon schijnt tussen de bomen door in mijn gezicht. Een glimlach vormt zich op mijn gezicht, de warmte straalt door naar mijn buik.

Hier zit ik, op Tenerife, in mijn eentje. Dit heb ik toch maar mooi geflikt!

De week is voorbij gevlogen, alsof de tijd zelf me even wilde laten voelen hoe het is om licht te zijn. Al snel ontstond er een vast ritme.

In de ochtend een wandeling of hardlooprondje, de zilte lucht die mijn wangen tintelde, de rotsige stenen onder mijn voeten, zon op mijn huid. Dan ontbijten, schrijven.

Ik begon met nieuwe stukjes schrijven, geleid door mijn hoofdstukindeling, samenvatting en scene plan.

Soms voelde het alsof ik de woorden eruit moest persen. Andere momenten stroomden ze wild, als de golven die tegen de rotsen beukten aan de kust.

In de middag ging ik met mijn kleine autootje op pad, steeds iets nieuws bekijken. Steile wegen, verborgen strandjes, vuurtorens en oude dorpjes.

Aan het begin van de avond schreef ik opnieuw, dit keer herschrijven, schrappen, verdiepen.

Na het avond eten pakte ik nog één keer mijn pen (of laptop😊). Even door, nog een alinea, nog een zin. En dan afronden. Uitzetten. Ontspannen. Naar bed, terwijl de dag in mijn hoofd nagonste.

Het was een fijne week, intens, helder en verrassend. Een week die me liet voelen wat er gebeurt als ik op mezelf ben aangewezen. Ik verlegde mijn grenzen, vond nieuwe stukjes van mezelf terug. Tijd die helemaal van mij was, zonder iemand die over mijn schouder meekeek.

En ergens, tussen het tikken van de toetsen, het zoemen van mijn autootje en de warme avondlucht, vond ik iets dat ik niet direct zocht: vertrouwen.
In mezelf.

In mijn stem.

In het leven dat zich ontvouwt, zelfs met een lichtbruine streep door het perfecte witte plaatje.

En precies dit, schrijven vanuit eerlijkheid, gun ik anderen ook.

Wat zou jij doen als je een week helemaal voor jezelf had?